Δύο μάτια

29 11 2007

Αυτά τα μάτια όμως δεν ανήκουν ποια στο υλικό μας κόσμο. Έχουν περάσει στην άλλη όχθη και πλέον
τα βλέπουν όλα.

Πριν από δυο μήνες περίπου ένας φίλος της αδερφής μου χτύπησε με το μηχανάκι και μετά από 1-2 εβδομάδες
σε κώμα τελικά μας άφησε. Μιλάω για ένα παιδί 15-16 χρονών. Δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω από κοντά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν στεναχωρήθηκα. Ακόμα και στις ειδήσεις όταν ακούω για θάνατο κάποιου ανθρώπου το μυαλό μου είναι μαζί του. Ο θάνατος του δεν με αφήνει αδιάφορο και ας μην τον ήξερα. Για να φανταστείς πόσο με πονάει θα πω το εξής :

Στα Τέμπη τότε που έγινε το μακελειό ήμουν 5ημερη. Το έμαθα από τις ειδήσεις και παρόλο που όλοι διασκέδαζαν και έπιναν εγώ θέλησα να πάω κοντά τους. Αυτό δεν το ξέρει κανείς μέχρι τώρα αλλά είπα να αρχίζω να καθαρίζω από τα μυστικά μου. Ανέβηκα στην γέφυρα που ενώνει τα δυο κτίρια του ξενοδοχείου και αν δεν με τράβαγαν πίσω με τη βια δεν θα έγραφα σήμερα εδώ.

Τις τελευταίες μέρες η αδερφή μου έχει βάλει μια φωτογραφία του που τραβήχτηκε την ημέρα που έγινε το ατύχημα σαν φόντο εργασίας στο προφίλ της. Κάθε φορά που μπαίνει τον νιώθω να με καρφώνει και νιώθω παράξενα. Τον κοιτάω και εγώ. Τόσο νέος και παλικάρι φαίνεται. Θα ήταν σίγουρα μεγάλο αλάνι.

Γιατί ρε γαμώτο δεν φόραγε το γαμημένο το κράνος;

Νοιώθω πως πρέπει να κάνω κάτι για αυτόν, νοιώθω πως μου ζητάει κάτι. Ισως απλά να τα χάνω.

Με την πρώτη ευκαιρία θα έρθω να σου ανάψω ένα κερί αδερφέ και θα πιω και ένα ποτηράκι δίπλα σου.

Μακάρι να είναι όμορφα εκεί που είσαι Λουκά.

Advertisements




www.clicktoforyou.com

27 11 2007

Πρώτη φορά ένα worm γίνεται τόσο δημοφιλές. Αν κάποια επαφή από το msn σας στείλει αυτό το link http://www.clicktoforyou.com και σας οδηγεί στο http://www.blockdelete.com Μην ανοίξετε τις σελίδες. Μην δώσετε τα στοιχεία σας γιατί θα σας αποσυνδέει και θα στέλνει το λινκ στις επαφές σας.

Η λύση αν το έχετε κάνει είναι η αλλαγή του msn κωδικού.





Οι σημαντικότερες ημερομηνίες της ζωής μου…

26 11 2007
  1. Η ημέρα που έκανα την πρώτη μου σχέση
  2. H ημέρα που ολοκλήρωσα μια σχέση (αχχχ παλιές καλές εποχές)
  3. Όταν απολύθηκα από το στράτευμα
  4. Όταν πήρα το δικό μου αυτοκίνητο
  5. Θα το πω και κραξτε με…όταν πήρα τον πρώτο υπολογιστή. Οι γνώσεις που απέκτησα εξαιτίας του είναι και ο λόγος που είμαι σήμερα..αυτό που είμαι τεσπα..
  6. Και για το τέλος η ημέρα που είδα για πρώτη φορά την αδερφή μου.

Tnx για την πάσα Lexx και έλεγα ότι καιρό έχει να διαδοθεί ένα παιχνιδάκι 😛

Προκαλώ τους :  Alluminatοi (αν και έχουν καιρό να γράψουν) και τον Δημήτρη (Out of Order).





Επιτέλους!

24 11 2007

Το έκανα. Της το είπα. Όχι όπως το σκεφτόμουν, αλλά το αποτέλεσμα μετράει. Τώρα ξέρει, δεν κρύβομαι πια, τώρα νοιώθω ελεύθερος. Δεν είχα σκοπό να θερίσω αυτά που γέννησαν τα λόγια μου, γιατί ήξερα ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, τουλάχιστον για το παρόν. Όμως δεν άντεχα άλλο αυτό το κρυφτό με τον εαυτό μου. Πάνε χρόνια τώρα που το παίζω αυτό το παιχνίδι και το βαρέθηκα. Άλλωστε πάντα με έπιαναν πρώτο, τι είχα να χάσω;

Θα δείξει το μέλλον.





Αναμνήσεις

23 11 2007

Βρήκα στο internet και συγκεκριμένα σε μεγάλο torrent tracker μια συλλογή
με φωτογραφίες από το παρελθόν. Συνειδητοποίησα πόσο έχω μεγαλώσει και ας είμαι
μόνο 23 καθώς και ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει στις μέρες μας. Ανεβάζω λοιπόν τις φωτογραφίες κυρίως για την γενιά που μεγάλωσε
στα 80s και early 90s.





Έχω πεθάνει στα γέλια…

14 11 2007

με το παρακάτω video..

http://www.cualquiera.com.ar/videolinks/pajaro-bailantero.html





Οι Αδιάφοροι..

9 11 2007

Σήμερα γνώρισα την αδιαφορία σε όλο της το μεγαλείο.

Είμαι μποτιλιαρισμένος σε έναν δρόμο στην Νέα Ιωνία και λίγα μέτρα πιο κάτω είναι ένα δημοτικό σχολείο.
Ακούω πολλές παιδικές φωνές αλλά ακόμα δεν μπορώ να δω την πύλη. Μετά από κανα 5 λεπτό είμαι με το αμάξι σχεδόν δίπλα στην πύλη και ακούω τα παιδιά να φωνάζουν σε έναν μπάρμπα που είναι 3 αμάξια πιο μπροστά :

» Κύριεεε Κύριεεε το μπαλάκι κύριεεε!»

Κοιτάω στον δρόμο και βλέπω ένα μπαλάκι του τένις, τα παιδιά, καμία 20αρια, έχουν βάλει τα δυνατά τους και φωνάζουν στον μπάρμπα για το μπαλάκι, το οποίο είναι δίπλα στην πόρτα του.
Λίγο να την ανοίξει και το έπιανε… Δεν το έπιασε όμως και έφυγε…την σειρά του παίρνει άλλο αμάξι και τα παιδιά συνεχίζουν να παρακαλάνε
για το μπαλάκι. Ο τύπος τα κοίταζε και δεν το έπιανε!

Δεν περιμένω την σειρά μου και κατεβαίνω από το αμάξι, πιάνω το μπαλάκι
και τους το πετάω μέσα. Αν είχαν καπνογόνο τα μικρά θα το άναβαν από τη χαρά τους.

Εγώ θέλω να συγχαρώ τους μποτιλιαρισμένους συμπολίτες μου για την αδιαφορία προς
τα μαντρωμένα παιδιά και τους εύχομαι ολόψυχα να κλειστούν στο ασανσέρ και κανείς να μην τους βοηθήσει.

Πάμε κατά διαόλου σαν κοινωνία.